thai-language.comInternet resource
for the Thai language
» more options here

F.A.Q. Check out the list of frequently asked questions for a quick answer to your inquiry

e-mail the author
site settings
site news
bulk lookup
Thanks for your

recent donations!

Narisa N. $+++!
John A. $+++!
Paul S. $100!
Mike A. $100!
Eric B. $100!
John Karl L. $100!
Don S. $100!
John S. $100!
Peter B. $100!
Ingo B $50
Peter d C $50
Hans G $50
Alan M. $50
Rod S. $50
Wolfgang W. $50
Bill O. $70
Ravinder S. $20
Chris S. $15
Jose D-C $20
Steven P. $20
Daniel W. $75
Rudolf M. $30
David R. $50
Judith W. $50
Roger C. $50
Steve D. $50
Sean F. $50
Paul G. B. $50
xsinventory $20
Nigel A. $15
Michael B. $20
Otto S. $20
Damien G. $12
Simon G. $5
Lindsay D. $25
David S. $25
Laurent L. $40
Peter van G. $10
Graham S. $10
Peter N. $30
James A. $10
Dmitry I. $10
Edward R. $50
Roderick S. $30
Mason S. $5
Henning E. $20
John F. $20
Daniel F. $10
Armand H. $20
Daniel S. $20
James McD. $20
Shane McC. $10
Roberto P. $50
Derrell P. $20
Trevor O. $30
Patrick H. $25
Rick @SS $15
Gene H. $10
Aye A. M. $33
S. Cummings $25
Will F. $20
Get e-mail

Sign-up to join our mail­ing list. You'll receive e­mail notification when this site is updated. Your privacy is guaran­teed; this list is not sold, shared, or used for any other purpose. Click here for more infor­mation.

To unsubscribe, click here.

Reading Exercise: Culture » Economic and Cultural Aspects of Rice

มติชนสุดสัปดาห์, วันที่ ๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๙, หน้า ๙๗, “คำผกา” “รอ” Excerpted and adapted from Matichon Weekend, 4 November 2016, page 97
 Javascript feature

ข้าวในเชิงเศรษฐศาสตร์เป็นอย่างไร ฉันจนใจที่จะรู้
khaaoF naiM cheerngM saehtL thaL saatL bpenM yaangL raiM chanR johnM jaiM theeF jaL ruuH
What are the economic aspects of rice? I am completely baffled.
รู้แต่ว่า เราซื้อข้าวสารแพง แต่ชาวนาขายข้าวเปลือกได้ราคาถูกอยู่ตลอดมา
ruuH dtaaeL waaF raoM seuuH khaaoF saanR phaaengM dtaaeL chaaoM naaM khaaiR khaaoF bpleuuakL daiF raaM khaaM thuukL yuuL dtaL laawtL maaM
All I know is that milled rice is expensive to buy [for the consumer], but farmers consistently have to sell their unhusked rice [to the market] at a low price.
yohkH wenH dtaaeL waaF ratH jaL khaoF maaM saaekF saaengM duayF gaanM jamM namM khaaoF reuuR bpraL ganM raaM khaaM khaaoF
[This is true] except when the government steps in with rice pledging schemes or price guarantees.
รู้อีกอย่างหนึ่งคือ ทั้งเมืองไทยเป็นแหล่งปลูกข้าวหอมมะลิชั้นหนึ่งของโลก
ruuH eekL yaangL neungL kheuuM thangH meuuangM thaiM bpenM laengL bpluukL khaaoF haawmR maH liH chanH neungL khaawngR lo:hkF
There is one more thing that [I] know: Thailand is the place where the best jasmine rice in the world is grown.
dtaaeL gaanM daiF ginM khaaoF haawmR maH liH khoonM naH phaapF suungR dtaamM raanH khaaoF gaaengM naiM meuuangM thaiM thaaepF bpenM reuuangF theeF bpenM bpaiM maiF daiF
However, it is virtually impossible [to find] high-quality jasmine rice consumed in curry and rice shops in Thailand.
อาหารสำเร็จรูป ข้าวแกง อาหารตามสั่งที่คนจนในเมืองกิน ล้วนแต่เป็นข้าวสวยที่หุงจากข้าวสารคุณภาพต่ำราคาถูกทั้งสิ้น
aaM haanR samR retL ruupF khaaoF gaaengM aaM haanR dtaamM sangL theeF khohnM johnM naiM meuuangM ginM luaanH dtaaeL bpenM khaaoF suayR theeF hoongR jaakL khaaoF saanR khoonM naH phaapF dtamL raaM khaaM thuukL thangH sinF
Prepackaged food, rice and curry, and the fast food which the urban poor eat all involve rice prepared from low quality, inexpensive rice.
และถึงที่สุด จะเข้าใจเรื่องข้าว คงต้องรู้ว่า ข้าวทั้งหมดที่ผลิตในเมืองไทยนั้น จำแนกออกเป็นกี่สายพันธุ์
laeH theungR theeF sootL jaL khaoF jaiM reuuangF khaaoF khohngM dtawngF ruuH waaF khaaoF thangH mohtL theeF phaL litL naiM meuuangM thaiM nanH jamM naaekF aawkL bpenM geeL saaiR phanM
And, finally, in order to understand “rice” we must know how many different varieties of rice are produced in Thailand.
มีสายพันธุ์ไหนถูกบริโภคในประเทศในฐานะข้าวเท่าไหร่ ส่งออกเท่าไหร่ ถูกนำไปแปรรูปเป็นแป้งข้าวจ้าว แป้งข้าวเหนียวเท่าไหร่
meeM saaiR phanM naiR thuukL baawM riH pho:hkF naiM bpraL thaehtF naiM thaaR naH khaaoF thaoF raiL sohngL aawkL thaoF raiL thuukL namM bpaiM bpraaeM ruupF bpenM bpaaengF khaaoF jaaoF bpaaengF khaaoF niaaoR thaoF raiL
Which varieties [of rice] are consumed domestically and what volumes; how much is exported; what volumes are converted to rice flour and are converted to sticky rice flour?
khaaoF phanM naiR mawL samR rapL aoM bpaiM thamM bpaaengF
Which varieties are suitable for making flour?
แล้วเหล้าขาวที่ทำจากข้าวในเมืองไทยนั้นใช้ข้าวพันธุ์ไหน คิดเป็นร้อยละเท่าไหร่ของผลผลิตข้าว
laaeoH laoF khaaoR theeF thamM jaakL khaaoF naiM meuuangM thaiM nanH chaiH khaaoF phanM naiR khitH bpenM raawyH laH thaoF raiL khaawngR phohnR phaL litL khaaoF
And, what variety of rice is used to make rice whiskey in Thailand and what percentage of rice production is used to produce [whiskey]?
bpaiM johnM theungR khohnM thaiM ginM khaaoF bpeeM laH geeL giL lo:hM gramM
Including [the question,] how many kilograms of rice do Thais consume per year?
ginM maakF kheunF reuuR naawyH lohngM
[Are they] consuming an increasing or decreasing amount [of rice]?
นี่ยังไม่พูดถึงอุตสาหกรรมโรงสี และการส่งออกข้าวอันสลับซับซ้อนเกินสติปัญญาของฉันจะติดตามและเข้าใจ
neeF yangM maiF phuutF theungR ootL saaR haL gamM ro:hngM seeR laeH gaanM sohngL aawkL khaaoF anM saL lapL sapH saawnH geernM saL dtiL bpanM yaaM khaawngR chanR jaL dtitL dtaamM laeH khaoF jaiM
[I] have not yet discussed the milling industry and the complexities of the export market which are beyond my ability to follow or comprehend.
นอกเหนือจากมิติทางเศรษฐศาสตร์ของข้าว มิติทางวัฒนธรรมของข้าวกับคนไทยก็มีพลวัตที่น่าสนใจ
naawkF neuuaR jaakL miH dtiL thaangM saehtL thaL saatL khaawngR khaaoF miH dtiL thaangM watH thaH naH thamM khaawngR khaaoF gapL khohnM thaiM gaawF meeM phohnM laH watH theeF naaF sohnR jaiM
Over and above the economic aspects of rice, the cultural aspects of the relationship between Thais and rice provides an interesting dynamic.
raoM makH thuukL sangL saawnR haiF ginM khaaoF dooyM samR neukH naiM boonM khoonM khaawngR chaaoM naaM
We [Thais] have been taught that when we eat rice we should give thanks to the farmers who produce it.
แต่สิ่งที่ย้อนแย้งอยู่ในตัวของเหล่าชนชั้นกลางคือ ชาวนาที่พวกเขาสำนึกในบุญคุณเป็นชาวนาในจินตนาการ
dtaaeL singL theeF yaawnH yaaengH yuuL naiM dtuaaM khaawngR laoL chohnM chanH glaangM kheuuM chaaoM naaM theeF phuaakF khaoR samR neukH naiM boonM khoonM bpenM chaaoM naaM naiM jinM dtaL naaM gaanM
But there is a discordant element in the minds of the middle class; that is, the farmers to whom they give their thanks are figments of their imagination.
phrawH naiM cheeM witH khaawngR chohnM chanH glaangM raoM thaaepF jaL maiF ruuH jakL chaaoM naaM dtuaaM bpenM maaeH dtaaeL khohnM diaaoM
[This is] because in their daily lives people in the middle class do not personally know even one real live farmer.
ไม่ต้องพูดถึงว่าเราจะรู้ไหมว่า ชาวนาภาคเหนือ ภาคอีสาน ภาคกลาง ภาคใต้ มีลักษณะทางสังคม เศรษฐกิจที่เหมือนหรือต่างกันอย่างไร
maiF dtawngF phuutF theungR waaF raoM jaL ruuH maiR waaF chaaoM naaM phaakF neuuaR phaakF eeM saanR phaakF glaangM phaakF dtaaiF meeM lakH saL naL thaangM sangR khohmM saehtL thaL gitL theeF meuuanR reuuR dtaangL ganM yaangL raiM
We don’t have to even discuss whether we know or not how similar or different farmers from the North, Northeast, Central, or Southern regions are in a social and economic sense.
และเราแทบไม่สนใจว่า แท้จริงแล้วตอนนี้เรามีชาวนาเป็นร้อยละเท่าไหร่ของจำนวนประชาชน
laeH raoM thaaepF maiF sohnR jaiM waaF thaaeH jingM laaeoH dtaawnM neeH raoM meeM chaaoM naaM bpenM raawyH laH thaoF raiL khaawngR jamM nuaanM bpraL chaaM chohnM
And, we are almost indifferent as to what percent farmers in fact make up of the total population.
ชาวนาเหล่านั้น เป็นชาวนาเต็มเวลา หรือทำอาชีพอื่นด้วย
chaaoM naaM laoL nanH bpenM chaaoM naaM dtemM waehM laaM reuuR thamM aaM cheepF euunL duayF
Are some of those [who work in agriculture] full time farmers or do they make money in other ways?
รายได้ของครัวเรือนของชาวนา มาจากการทำนาเป็นหลัก หรือแท้จริงแล้วต้องพึ่งพิงรายได้จากแหล่งอื่น
raaiM daiF khaawngR khruaaM reuuanM khaawngR chaaoM naaM maaM jaakL gaanM thamM naaM bpenM lakL reuuR thaaeH jingM laaeoH dtawngF pheungF phingM raaiM daiF jaakL laengL euunL
Is the household income of farmers derived primarily from rice farming or, more realistically, do they need to rely on income from other sources?
มีชาวนาที่เป็นเจ้าของที่ดินกี่ราย เป็นชาวนาที่ต้องเช่าที่กี่ราย
meeM chaaoM naaM theeF bpenM jaoF khaawngR theeF dinM geeL raaiM bpenM chaaoM naaM theeF dtawngF chaoF theeF geeL raaiM
How many farmers own their land and how many farmers need to rent their land?
ในจินตนาการของชนชั้นกลาง เวลาพูดคำว่าชาวไร่ มักจะมีคำว่า ผู้ยากไร้ ห้อยท้ายมาด้วยเสมอ
naiM jinM dtaL naaM gaanM khaawngR chohnM chanH glaangM waehM laaM phuutF khamM waaF chaaoM raiF makH jaL meeM khamM waaF phuuF yaakF raiH haawyF thaaiH maaM duayF saL muuhrR
In the mind of the middle class when they use the term “rice farmer”, they often append the word “poverty-stricken” to it.
จากนั้นก็เป็นภาพของชนบท ก่อนจะตามมาด้วยภาพของตาสีตาสา
jaakL nanH gaawF bpenM phaapF khaawngR chohnM naH bohtL gaawnL jaL dtaamM maaM duayF phaapF khaawngR dtaaM seeR dtaaM saaR
From there [develops] a image of rural life, followed by a view of [farmers] as simple folk.
เพราะฉะนั้น ด้านหนึ่งคนชั้นกลางก็รู้สึกว่า "ชาวนา" คือผู้มีพระคุณ (ในเชิงวาทกรรม)
phrawH chaL nanH daanF neungL khohnM chanH glaangM gaawF ruuH seukL waaF chaaoM naaM kheuuM phuuF meeM phraH khoonM naiM cheerngM waatF thaH gamM
Therefore, on the one hand the middle class feels that farmers are [our] benefactors (in a literary sense).
อีกด้านหนึ่ง ก็เห็นชาวนาตัวเป็น ๆ ในฐานะคนบ้านนอกคอกนา ยากจน มอมแมม...
eekL daanF neungL gaawF henR chaaoM naaM dtuaaM bpenM naiM thaaR naH khohnM baanF naawkF khaawkF naaM yaakF johnM maawmM maaemM
On the other hand when they see a real live farmer from upcountry who is poverty-stricken and dirty...
thangH maiF yaakL ruuH jakL napH yaatF laeH naaF sohngR saanR raH khohnM ganM bpaiM
...they want to both distance themselves from and pity them at the same time.
ขณะเดียวกัน ชนบทและท้องนาสำหรับชนชั้นกลางก็เป็นสัญลักษณ์ของความเป็น "ไทย" แบบหนึ่ง
khaL naL diaaoM ganM chohnM naH bohtL laeH thaawngH naaM samR rapL chohnM chanH glaangM gaawF bpenM sanR yaH lakH khaawngR khwaamM bpenM thaiM baaepL neungL
At the same time to members of the middle class rural and farming areas are symbols of what it means to be “Thai”.
ในจินตนาการอีกนั่นแหละ วิถีชีวิตชาวนาอันเรียบง่าย ผู้คนชนบทโอบอ้อมอารี การหาอยู่หากินแบบพอเพียง ไม่ละโมบ...
naiM jinM dtaL naaM gaanM eekL nanF laeL wiH theeR cheeM witH chaaoM naaM anM riiapF ngaaiF phuuF khohnM chohnM naH bohtL o:hpL aawmF aaM reeM gaanM haaR yuuL haaR ginM baaepL phaawM phiiangM maiF laH mo:hpF
From another mindset, the carefree life style of the farmer, the generous nature of rural people, the sufficiency approach to making a living, their lack of greed...
...การกลับไปหาธรรมชาติ จับปลาในหนอง ปลูกข้าว เก็บผักบุ้ง ผักกระเฉด ใช้ชีวิตอย่างกลมกลืนกับธรรมชาติ นั่นคือวิถีชีวิตของชาวนาอันสวยสดงดงาม
gaanM glapL bpaiM haaR thamM maH chaatF japL bplaaM naiM naawngR bpluukL khaaoF gepL phakL boongF phakL graL chaehtL chaiH cheeM witH yaangL glohmM gleuunM gapL thamM maH chaatF nanF kheuuM wiH theeR cheeM witH khaawngR chaaoM naaM anM suayR sohtL ngohtH ngaamM
...returning to nature, fishing in the swamp, planting rice, harvesting morning glory and neptunia, living a life in harmony with nature all represent the beautiful life of the farmer.
และหากชาวนาไม่โลภ ชาวนาจะไม่ลำบากใจเลย แต่จะมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุข
laeH haakL chaaoM naaM maiF lo:hpF chaaoM naaM jaL maiF lamM baakL jaiM leeuyM dtaaeL jaL meeM cheeM witH theeF dtemM bpaiM duayF khwaamM sookL
And, if farmers do not get too greedy, they will never get into trouble; rather, their lives will be full of happiness.